روانپزشکی

اوتیسم

چگونه اوتیسم را توصیف کنیم؟

اوتیسم وضعیتی است که بر نحوه تفکر، احساس، تعامل با دیگران و تجربه محیط اطراف خود تأثیر می گذارد. این یک ناتوانی مادام العمر است که از زمان تولد فرد شروع می شود و تا سنین پیری با او می ماند. هر فرد اوتیسمی با دیگران متفاوت است. به همین دلیل است که اوتیسم به عنوان یک “طیف” توصیف می شود. جنبه اوتیسم را توصیف می کند

افسانه ها و سوء تفاهم ها در مورد ویژگی های اوتیسم چیست؟

افسانه ها و سوء تفاهم های زیادی در مورد اوتیسم وجود دارد، اما در حالی که بسیاری از افراد اوتیستیک مشکلاتی را تجربه می کنند، افراد اوتیستیک با حمایت مناسب می توانند به کیفیت زندگی عالی دست یابند.

همچنین این تصور اشتباه وجود دارد که طیف اوتیسم خطی است. در واقع، افراد اوتیسمی می‌توانند طیف وسیعی از ویژگی‌ها را در نقاط قوت، ارتباطات، تعاملات اجتماعی، اوقات فراغت و بازی خود به نمایش بگذارند – که بیشتر شبیه یک صورت فلکی به نظر می‌رسد.

چه چالش هایی با اوتیسم مرتبط است؟

اوتیسم اغلب با شرایط جسمی، رشدی یا سلامت روانی مانند ناتوانی ذهنی، صرع، مشکلات گوارشی، ADHD، دیسپراکسی، اضطراب یا افسردگی مرتبط است.

با این حال، بسیاری از چالش‌های ناتوان‌کننده مرتبط با اوتیسم زمانی به وجود می‌آیند که افراد از احترام، درک و حمایتی برخوردار نباشند که به آنها اجازه می‌دهد در دنیای غیر اوتیسمی راحت باشند.

کارت هشدار اوتیسم

Aspect اخیراً کارت هشدار اوتیسم را توسعه داده است. این کارت برای کمک به افراد اوتیسمی طراحی شده است تا نیاز خود به حمایت را در شرایطی که ممکن است چالش برانگیز باشد به دیگران منتقل کنند. Aspect این کارت ها را رایگان به افراد دارای طیف اوتیسم ارائه می دهد.*

کارت هشدار اوتیسم یک ابتکار تحت رهبری اوتیسم است

منبع

روانپزشکی

اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی یک اختلال مغزی مزمن است که کمتر از یک درصد از جمعیت ایالات متحده را تحت تاثیر قرار می دهد. هنگامی که اسکیزوفرنی فعال است، علائم می تواند شامل هذیان، توهم، گفتار نامنظم، مشکل در تفکر و عدم انگیزه باشد. با این حال، با درمان، بیشتر علائم اسکیزوفرنی تا حد زیادی بهبود می‌یابد و احتمال عود را می‌توان کاهش داد.

در حالی که هیچ درمانی برای اسکیزوفرنی وجود ندارد، تحقیقات منجر به درمان های نوآورانه و ایمن تر می شود. کارشناسان همچنین با مطالعه ژنتیک، انجام تحقیقات رفتاری، و استفاده از تصویربرداری پیشرفته برای بررسی ساختار و عملکرد مغز، علل این بیماری را کشف می کنند. این رویکردها نوید درمان های جدید و موثرتر را می دهند

پیچیدگی اسکیزوفرنی ممکن است به توضیح اینکه چرا تصورات نادرست در مورد این بیماری وجود دارد کمک کند. اسکیزوفرنی به معنای شکاف شخصیتی یا چندشخصیتی نیست. بیشتر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نسبت به مردم عادی خطرناکتر یا خشن نیستند. در حالی که منابع محدود سلامت روان در جامعه ممکن است منجر به بی خانمانی و بستری شدن مکرر در بیمارستان شود، این یک تصور غلط است که افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در نهایت بی خانمان می شوند یا در بیمارستان زندگی می کنند. اکثر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی با خانواده خود، در خانه های گروهی یا به تنهایی زندگی می کنند.

تحقیقات نشان داده است که اسکیزوفرنی مردان و زنان را به طور مساوی تحت تأثیر قرار می دهد، اما ممکن است در مردان زودتر شروع شود. نرخ ها در سراسر جهان مشابه است. احتمال مرگ افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در سنین پایین‌تر از جمعیت عمومی بیشتر است، که عمدتاً به دلیل نرخ بالای بیماری‌های همزمان پزشکی مانند بیماری قلبی و دیابت است.

تعاریف

روان پریشی به مجموعه ای از علائم اشاره دارد که با از دست دادن تماس با واقعیت به دلیل اختلال در روش پردازش اطلاعات توسط مغز مشخص می شود. وقتی فردی یک دوره روان پریشی را تجربه می کند، افکار و ادراک فرد مختل می شود و ممکن است فرد در درک اینکه چه چیزی واقعی است و چه چیزی نیست مشکل داشته باشد.
هذیان ها باورهای نادرستی ثابتی هستند که علیرغم شواهد روشن یا معقول مبنی بر درست نبودن آنها وجود دارد. هذیان های آزاردهنده (یا پارانوئید)، زمانی که فرد معتقد است توسط شخص یا گروه دیگری مورد آسیب یا آزار قرار گرفته است، شایع ترین آنهاست.
توهم تجربه شنیدن، دیدن، بوییدن، چشیدن یا احساس چیزهایی است که وجود ندارند. آنها واضح و واضح با تأثیری شبیه به ادراکات عادی هستند. توهمات شنوایی، “شنیدن صداها” شایع ترین در اسکیزوفرنی و اختلالات مرتبط هستند.

تفکر و گفتار آشفته به افکار و گفتاری اطلاق می شود که به هم ریخته و/یا معنی ندارند. به عنوان مثال، فرد ممکن است از یک موضوع به موضوع دیگر تغییر کند یا با موضوعی نامرتبط در گفتگو پاسخ دهد. علائم آنقدر شدید هستند که باعث ایجاد مشکلات اساسی در ارتباط عادی می شوند.
رفتار حرکتی نامنظم یا غیرطبیعی حرکاتی هستند که می توانند از حماقت کودکانه تا بی قراری غیرقابل پیش بینی متغیر باشند یا به صورت حرکات مکرر و بدون هدف ظاهر شوند. هنگامی که رفتار شدید باشد، می تواند باعث ایجاد مشکل در انجام فعالیت های روزمره شود. این شامل کاتاتونی می شود، زمانی که یک فرد به نظر می رسد که گیج شده و با حرکت یا واکنش کمی به محیط اطراف خود را نشان می دهد.
علائم منفی به چیزی اشاره دارد که به طور غیر طبیعی در فرد مبتلا به اختلال روانپریشی وجود ندارد یا وجود ندارد. به عنوان مثال می توان به اختلال در بیان عاطفی، کاهش خروجی گفتار، کاهش میل به داشتن تماس اجتماعی یا شرکت در فعالیت های روزانه، و کاهش تجربه لذت

علائم

هنگامی که بیماری فعال است، می تواند با دوره هایی مشخص شود که در آن فرد قادر به تشخیص تجربیات واقعی و غیر واقعی نیست. مانند هر بیماری دیگری، شدت، مدت و فراوانی علائم می تواند متفاوت باشد. با این حال، در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی، بروز علائم شدید روان پریشی اغلب با افزایش سن فرد کاهش می یابد. عدم مصرف داروها طبق تجویز، استفاده از الکل یا داروهای غیرقانونی و موقعیت های استرس زا باعث افزایش علائم می شوند. علائم به سه دسته عمده تقسیم می شوند:

علائم مثبت: (آنهایی که به طور غیر طبیعی وجود دارند) توهم، مانند شنیدن صداها یا دیدن چیزهایی که وجود ندارند، پارانویا و اغراق آمیز یا تحریف ادراکات، باورها و رفتارها.
علائم منفی: (کسانی که به طور غیر طبیعی غایب هستند) از دست دادن یا کاهش توانایی شروع برنامه ها، صحبت کردن، ابراز احساسات یا لذت بردن.
علائم بهم ریختگی: اختلال در تفکر و گفتار، مشکل در تفکر منطقی و گاهی اوقات رفتارهای عجیب و غریب یا حرکات غیر طبیعی.
شناخت یکی دیگر از حوزه های عملکردی است که در اسکیزوفرنی تحت تأثیر قرار می گیرد و منجر به مشکلات توجه، تمرکز و حافظه و کاهش عملکرد آموزشی می شود.

علائم اسکیزوفرنی معمولاً برای اولین بار در اوایل بزرگسالی ظاهر می شود و باید حداقل تا شش سالگی باقی بماند

ماه برای تشخیص مردان اغلب علائم اولیه بیماری را در اواخر نوجوانی یا اوایل 20 سالگی تجربه می کنند، در حالی که زنان تمایل دارند اولین علائم بیماری را در دهه 20 و اوایل 30 سالگی نشان دهند. نشانه‌های ظریف‌تر ممکن است زودتر ظاهر شوند، از جمله روابط آشفته، عملکرد ضعیف مدرسه و کاهش انگیزه.

با این حال، قبل از تشخیص، یک روانپزشک باید یک معاینه پزشکی کامل انجام دهد تا سوء مصرف مواد یا سایر بیماری های عصبی یا پزشکی را که علائم آن شبیه اسکیزوفرنی است، رد کند.

عوامل خطر

محققان بر این باورند که تعدادی از عوامل ژنتیکی و محیطی در ایجاد علت نقش دارند و استرس‌های زندگی ممکن است در شروع علائم و سیر آنها نقش داشته باشند. از آنجایی که عوامل متعددی ممکن است در این امر نقش داشته باشند، دانشمندان هنوز نمی توانند در مورد علت دقیق در هر مورد مشخص باشند

رفتار

اگرچه هیچ درمانی برای اسکیزوفرنی وجود ندارد، بسیاری از بیماران با حداقل علائم خوب عمل می کنند. انواع داروهای ضد روان پریشی در کاهش علائم روان پریشی موجود در مرحله حاد بیماری موثر هستند و همچنین به کاهش احتمال بروز دوره های حاد بعدی و شدت آنها کمک می کنند. درمان‌های روان‌شناختی مانند درمان شناختی رفتاری یا روان‌درمانی حمایتی ممکن است علائم را کاهش داده و عملکرد را تقویت کند، و سایر درمان‌ها با هدف کاهش استرس، حمایت از اشتغال یا بهبود مهارت‌های اجتماعی هستند.

منبع

روانپزشکی

روانپزشکی بایپولار

اختلال دوقطبی که قبلاً افسردگی شیدایی نامیده می شد، یک وضعیت سلامت روانی است که باعث نوسانات شدید خلق و خوی می شود که شامل اوج هیجانی (شیدایی یا هیپومانیا) و پایین بودن (افسردگی) می شود.

وقتی افسرده می شوید، ممکن است احساس غمگینی یا ناامیدی کنید و علاقه یا لذت را نسبت به بیشتر فعالیت ها از دست بدهید. هنگامی که خلق و خوی شما به سمت شیدایی یا هیپومانیا (کمتر شدیدتر از شیدایی) تغییر می کند، ممکن است احساس سرخوشی، پر انرژی یا تحریک پذیری غیرعادی داشته باشید. این نوسانات خلقی می تواند بر خواب، انرژی، فعالیت، قضاوت، رفتار و توانایی تفکر واضح تأثیر بگذارد.

اپیزودهای نوسانات خلقی ممکن است به ندرت یا چندین بار در سال رخ دهد. در حالی که اکثر مردم برخی از علائم عاطفی را بین قسمت‌ها تجربه می‌کنند، برخی ممکن است هیچ‌کدام را تجربه نکنند.

اگرچه اختلال دوقطبی یک بیماری مادام العمر است، اما می توانید با پیروی از یک برنامه درمانی، نوسانات خلقی و سایر علائم خود را مدیریت کنید. در بیشتر موارد، اختلال دوقطبی با داروها و مشاوره روانشناسی (روان درمانی) درمان می شود.

علائم

انواع مختلفی از اختلالات دوقطبی و مرتبط با آن وجود دارد. آنها ممکن است شامل شیدایی یا هیپومانیا و افسردگی باشند. علائم می تواند باعث تغییرات غیرقابل پیش بینی در خلق و خو و رفتار شود و در نتیجه پریشانی و دشواری قابل توجهی در زندگی ایجاد کند.

اختلال دوقطبی I. شما حداقل یک دوره شیدایی داشته اید که ممکن است قبل یا بعد از آن دوره های هیپومانیک یا افسردگی اساسی باشد. در برخی موارد، شیدایی ممکن است باعث جدایی از واقعیت (روان پریشی) شود.
اختلال دوقطبی II. شما حداقل یک دوره افسردگی اساسی و حداقل یک دوره هیپومانیک داشته اید، اما هرگز یک دوره شیدایی نداشته اید.
اختلال سیکلوتیمیک. شما حداقل دو سال – یا یک سال در کودکان و نوجوانان – دوره های بسیاری از علائم هیپومانیا و دوره های علائم افسردگی را داشته اید (البته شدیدتر از افسردگی اساسی).
انواع دیگر. برای مثال، اختلالات دوقطبی و مرتبط با آن ناشی از برخی داروها یا الکل یا به دلیل شرایط پزشکی مانند بیماری کوشینگ، مولتیپل اسکلروزیس یا سکته مغزی است.

اختلال دوقطبی II شکل خفیف تری از اختلال دوقطبی I نیست، بلکه یک تشخیص جداگانه است. در حالی که دوره‌های شیدایی اختلال دوقطبی I می‌تواند شدید و خطرناک باشد، افراد مبتلا به اختلال دوقطبی II می‌توانند برای دوره‌های طولانی‌تری افسرده باشند، که می‌تواند باعث اختلال قابل توجهی شود.

اگرچه اختلال دوقطبی می تواند در هر سنی رخ دهد، معمولاً در سال های نوجوانی یا اوایل دهه 20 تشخیص داده می شود. علائم ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و علائم ممکن است در طول زمان متفاوت باشد.

شیدایی و هیپومانیا

مانیا و هیپومانیا دو نوع مجزا از دوره هستند، اما علائم مشابهی دارند. شیدایی شدیدتر از هیپومانیا است و باعث مشکلات محسوس تری در محل کار، مدرسه و فعالیت های اجتماعی و همچنین مشکلات روابط می شود. شیدایی همچنین ممکن است باعث فاصله گرفتن از واقعیت (روان روانی) شود و نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد.

هر دو دوره مانیک و هیپومانیک شامل سه یا بیشتر از این علائم هستند:

به طور غیرعادی شاد، پرش یا سیمی
افزایش فعالیت، انرژی یا بی قراری
احساس اغراق آمیز رفاه و اعتماد به نفس (سرخوشی)
کاهش نیاز به خواب
پرحرفی غیرمعمول
افکار مسابقه ای
حواس پرتی
تصمیم‌گیری ضعیف – برای مثال، خرید ولگردی و قانونی، ریسک‌های جنسی یا سرمایه‌گذاری احمقانه

اپیزود افسردگی اساسی

یک دوره افسردگی اساسی شامل علائمی است که به اندازه کافی شدید است که باعث ایجاد مشکل قابل توجه در فعالیت های روزمره مانند کار، مدرسه، فعالیت های اجتماعی یا روابط می شود. یک دوره شامل پنج یا بیشتر از این علائم است:

خلق افسرده، مانند احساس غم، پوچی، ناامیدی یا گریه (در کودکان و نوجوانان، خلق افسرده می تواند به عنوان تحریک پذیری ظاهر شود)
از دست دادن قابل توجه علاقه یا احساس عدم لذت در همه – یا تقریباً همه – فعالیتها
کاهش قابل توجه وزن در صورت عدم رژیم غذایی، افزایش وزن یا کاهش یا افزایش اشتها (در کودکان، عدم افزایش وزن طبق انتظار می تواند نشانه افسردگی باشد)
یا بی خوابی یا خواب زیاد
یا بی قراری یا کندی رفتار
خستگی یا از دست دادن انرژی
احساس بی ارزشی یا احساس گناه بیش از حد یا نامناسب
کاهش توانایی تفکر یا تمرکز، یا عدم تصمیم گیری
فکر کردن، برنامه ریزی یا اقدام به خودکشی

مانیا

سایر ویژگی های اختلال دوقطبی

علائم و نشانه های اختلالات دوقطبی I و دوقطبی II ممکن است شامل ویژگی های دیگری مانند پریشانی اضطرابی، مالیخولیا، روان پریشی یا موارد دیگر باشد. زمان علائم ممکن است شامل برچسب های تشخیصی مانند دوچرخه سواری مخلوط یا سریع باشد. علاوه بر این، علائم دوقطبی ممکن است در دوران بارداری رخ دهد یا با فصول تغییر کند

علائم در کودکان و نوجوانان

تشخیص علائم اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان دشوار است. تشخیص اینکه آیا این فراز و نشیب های طبیعی، نتایج استرس یا ضربه، یا نشانه هایی از یک مشکل سلامت روانی غیر از اختلال دوقطبی هستند، اغلب دشوار است.

کودکان و نوجوانان ممکن است دوره‌های افسردگی اساسی یا شیدایی یا هیپومانیک متمایز داشته باشند، اما این الگو می‌تواند از الگوی بزرگسالان مبتلا به اختلال دوقطبی متفاوت باشد. و خلق و خوی می تواند به سرعت در طول قسمت ها تغییر کند. برخی از کودکان ممکن است دوره های بدون علائم خلقی را بین دوره ها تجربه کنند.

بارزترین علائم اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان ممکن است شامل نوسانات خلقی شدید باشد که با نوسانات خلقی معمول آنها متفاوت است.

منبع

پزشکی

لک های صورت

لکه ها چیست؟

لک به هر نوع علامت، لکه، تغییر رنگ یا نقصی گفته می شود که روی پوست ظاهر شود. لکه های صورت ممکن است ناخوشایند و از نظر عاطفی ناراحت کننده باشند، اما بیشتر آنها خوش خیم هستند و تهدید کننده زندگی نیستند. با این حال، برخی از لکه ها می توانند نشانه سرطان پوست باشند.

جستجوی درمان پزشکی یا استفاده از داروهای خانگی ممکن است به کاهش ظاهر لکه ها کمک کند.

برای آشنایی با انواع مختلف لک ها و نحوه درمان آنها به ادامه مطلب مراجعه کنید.

انواع لک

لکه” یک اصطلاح گسترده است که به هر نوع علامت پوستی اشاره دارد. انواع مختلفی از لکه ها وجود دارد.

آکنه

آکنه یک بیماری شایع است. آکنه می تواند به صورت زیر ظاهر شود:

جوش ها
دانه های سر سیاه
سرسفید
آکنه زمانی ایجاد می شود که سبوم (روغن)، باکتری یا کثیفی فولیکول های مو را مسدود کند. آکنه گاهی اوقات می‌تواند لکه‌های تیره، جوش‌های پوستی یا جای زخم را روی پوست ایجاد کند. اینها هم از انواع لک هستند.

تصور می شود تغییرات هورمونی در شکل گیری آکنه نقش دارد. استرس همچنین ممکن است با افزایش تولید سبوم، آکنه را بدتر کند، اگرچه دلیل اصلی این بیماری در نظر گرفته نمی شود.

پاپول ها

پاپول ها ضایعات پوستی کوچک با انواع مختلف هستند. آنها معمولاً حدود 1 سانتی متر قطر دارند. رنگ آنها می تواند از صورتی تا قهوه ای متغیر باشد. گاهی اوقات به جوش ها پاپول نیز گفته می شود. پاپول ها می توانند به صورت جداگانه یا خوشه ای ایجاد شوند و می توانند به هر شکلی باشند. نمونه هایی از پاپول ها عبارتند از:

بثورات آبله مرغان
اگزما
درماتیت
پسوریازیس و زونا نیز ممکن است باعث ایجاد پاپول شوند.

ندول ها

ندول ها مجموعه ای از بافت هستند. لمس آنها سخت است که بزرگتر از پاپول هستند، معمولاً 1 تا 2 سانتی متر قطر دارند. ندول ها می توانند در هر سطحی از پوست ایجاد شوند. رنگ آنها می تواند از رنگ گوشتی تا قرمز متفاوت باشد. تگ های پوستی و زگیل نمونه هایی از گره ها هستند.

لکه های پیری (لکه های کبدی)

این لکه‌های کوچک و تیره می‌توانند در هر ناحیه‌ای از بدن که در معرض نور خورشید قرار گرفته‌اند ایجاد شوند. آنها بیشتر در افراد بالای 50 سال شایع هستند، اما می توانند در افراد جوان تر نیز رخ دهند. لکه های پیری نوعی هیپرپیگمانتاسیون هستند.

پوسچول

پوسچول ها برآمدگی های پر از مایع یا چرکی هستند. جوش های سرسفید و تاول های آبله مرغان از انواع جوش ها هستند. سایر شرایطی که ممکن است باعث ایجاد پوسچول شود عبارتند از گال و روزاسه، یک بیماری پوستی رایج که با تاول ها و رگ های خونی قابل مشاهده مشخص می شود.

موی فرورفته

تکنیک های رفع موهای زائد، مانند موچین، اپیلاسیون یا اصلاح، گاهی اوقات می تواند منجر به رشد موهای زائد شود. اینها موهایی هستند که دوباره به داخل پوست رشد می کنند و به دام می افتند. این می تواند باعث ایجاد یک برآمدگی قرمز شود. افرادی که موهای مجعد دارند ممکن است نسبت به افرادی که موهای صاف دارند بیشتر مستعد ابتلا به موهای زیر پوستی باشند.

موهای رشد کرده همچنین می توانند به کیست های مویی بزرگ و پر از مایع تبدیل شوند. از نظر ظاهری می توانند قرمز، زرد یا سفید باشند. آنها ممکن است در لمس ناراحت کننده یا دردناک باشند.

علائم تولد

خال های مادرزادی معمولاً در بدو تولد یا اندکی پس از آن رخ می دهند. آنها می توانند از نظر ظاهر، اندازه، شکل و رنگ متفاوت باشند. خال ها و لکه های پوره شراب انواعی از خال های مادرزادی هستند که معمولاً تا آخر عمر باقی می مانند. انواع دیگر، مانند همانژیوم و تکه های ماهی قزل آلا، به مرور زمان محو می شوند

ملاسما

ملاسما در دوران بارداری بسیار شایع است. این یک بیماری پوستی است که با لکه های قهوه ای مشخص می شود. این می تواند با قرار گرفتن در معرض نور خورشید و تغییرات هورمونی ایجاد شود

سرطان پوست

انواع مختلفی از سرطان پوست وجود دارد، از جمله:

کارسینوم سلول بازال
سرطان سلولی فلسی
ملانوم بدخیم
سرطان های پوست می توانند از نظر ظاهر و رنگ متفاوت باشند. برخی از انواع سرطان پوست مانند خال های تیره با حاشیه های نامنظم به نظر می رسند. برخی دیگر شبیه دلمه های زرد یا برآمدگی های قرمز برجسته هستند. فقط پزشک شما می تواند با اطمینان بگوید که آیا یک لک سرطان پوست است یا خیر.

لک وپیس

کیست ها

انواع مختلفی از کیست ها وجود دارد. آنها عبارتند از:

کیست های اپیدرموئید
کیست های گانگلیونی
کیست های چربی
کیست ها کیسه های خوش خیم (غیر سرطانی) هستند که حاوی ماده ای مانند مایع هستند. آنها ممکن است به صورت برآمدگی هایی با اندازه های مختلف روی یا زیر پوست ظاهر شوند. آنها اغلب گرد هستند.

جای زخم

زمانی که لایه درم آسیب می بیند، جای زخم روی پوست ایجاد می شود. درم لایه عمیق پوست است که در آن رگ های خونی کوچک (مویرگ ها)، غدد عرق، فولیکول های مو و انتهای عصبی قرار دارند. هر چیزی که باعث باز شدن پوست شود می تواند منجر به زخم شود، مانند زخم یا جوش های پوستی.

تبخال

ویروس هرپس سیمپلکس نوع 1 (HSV-1) باعث ایجاد تبخال می شود. آنها تاول های پر از مایع هستند که روی یا نزدیک دهان یافت می شوند. آنها ممکن است خارش یا احساس سوزن سوزن شدن ایجاد کنند. هنگامی که تاول ها باز می شوند و تخلیه می شوند، یک دلمه قرمز یا زرد ایجاد می شود تا زمانی که بهبود یابد

هایپرپیگمانتاسیون

تولید بیش از حد ملانین می تواند باعث ایجاد رنگ ناهموار پوست یا لکه های تیره شود. علل هایپرپیگمانتاسیون عبارتند از:

قرارگیری در معرض نور خورشید
اسکار آکنه
تغییرات هورمونی، مانند دوران بارداری

چه چیزی باعث ایجاد لک می شود؟

ویروس ها

برخی از لک‌ها، مانند تبخال، توسط ویروس‌هایی مانند HSV-1 ایجاد می‌شوند. ویروس واریسلا زوستر (VZV) باعث آبله مرغان می شود

عفونت ها

انواع خاصی از عفونت های پوستی می توانند باعث ایجاد لکه ها روی پوست شوند. اینها شامل مالاسزیا فولیکولیت (آکنه قارچی)، عفونت در فولیکول های مو است. این وضعیت به دلیل رشد بیش از حد مخمر ایجاد می شود و باعث ایجاد پوسچول می شود

ژنتیک

آکنه ممکن است یک پیوند ژنتیکی داشته باشد. برخی از شرایط ارثی نیز می توانند باعث ایجاد لکه شوند. این شامل:

بیماری داریر. لکه های زگیل مانندی روی پوست ایجاد می شود که چرب، بدبو و به سختی قابل لمس هستند.
گانگلیوزیدوز GM1 نوع 3 بزرگسالان. این یک بیماری نادر و ارثی است که باعث ایجاد لکه های غیرسرطانی در پایین تنه می شود.
بیماری فابری این یک اختلال ارثی است که شامل یک جهش ژنی است. گروه های کوچک لکه های تیره و قرمز یک علامت هستند

لک و پیس

قرارگیری در معرض نور خورشید

قرار گرفتن بیش از حد در معرض اشعه های مضر فرابنفش (UV) A و B خورشید می تواند باعث سرطان پوست، هایپرپیگمانتاسیون و سایر اشکال آسیب پوست شود.

منافذ مسدود شده

تولید بیش از حد روغن توسط غدد چربی می تواند باعث ایجاد لک شود. تغییرات هورمونی اغلب باعث این تولید بیش از حد می شود، مانند بلوغ. روغن اضافی می تواند با سلول های مرده پوست، کثیفی یا باکتری ها مخلوط شود. این باعث ایجاد جوش، جوش، جوش سر سیاه و سر سفید می شود.

منافذ ممکن است در اثر محصولاتی مانند آرایش، ضد آفتاب یا مرطوب‌کننده‌ها مسدود شوند. به دنبال محصولاتی باشید که دارای برچسب غیر کومدوژنیک هستند. اینها طوری طراحی شده اند که منافذ را مسدود نکنند.

محصولات آرایش مو نیز اگر روی صورت شما برسند می توانند منافذ را مسدود کنند.

سموم محیطی مانند کثیفی، اگزوز ماشین و آلودگی می توانند روی پوست شما بنشینند، با روغن مخلوط شوند و منافذ را مسدود کنند. همچنین می توانید با لمس صورت خود با دستان خود آلودگی و باکتری را به صورت خود منتقل کنید

منبع

پزشکی

اگزما

بررسی اجمالی

درماتیت آتوپیک (اگزما) وضعیتی است که باعث قرمزی و خارش پوست شما می شود. در کودکان شایع است اما در هر سنی ممکن است رخ دهد. درماتیت آتوپیک طولانی مدت (مزمن) است و به طور دوره ای شعله ور می شود. ممکن است با آسم یا تب یونجه همراه باشد.

هیچ درمانی برای درماتیت آتوپیک یافت نشده است. اما درمان ها و اقدامات خودمراقبتی می تواند خارش را تسکین دهد و از شیوع جدید جلوگیری کند. به عنوان مثال، به جلوگیری از صابون های تند، مرطوب کردن منظم پوست و استفاده از کرم ها یا پمادهای دارویی کمک می کند.

علائم

علائم و نشانه های درماتیت آتوپیک (اگزما) از فردی به فرد دیگر متفاوت است و عبارتند از:

پوست خشک
خارش، که ممکن است شدید باشد، به خصوص در شب
لکه های قرمز تا خاکستری مایل به قهوه ای، به ویژه روی دست ها، پاها، مچ پا، مچ دست، گردن، بالای سینه، پلک ها، داخل خم آرنج و زانو و در نوزادان، صورت و پوست سر
برجستگی های کوچک و برجسته، که ممکن است مایع نشت کند و در هنگام خراشیدن پوسته پوسته شود
پوست ضخیم، ترک خورده و پوسته پوسته شده
پوست خام، حساس و متورم در اثر خراشیدن
درماتیت آتوپیک اغلب قبل از 5 سالگی شروع می شود و ممکن است تا نوجوانی و بزرگسالی ادامه یابد. برای برخی افراد، به صورت دوره ای شعله ور می شود و سپس برای مدتی، حتی برای چندین سال، از بین می رود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر شما یا فرزندتان به پزشک مراجعه کنید:

آنقدر ناراحت کننده است که این وضعیت خواب و فعالیت های روزانه را تحت تاثیر قرار می دهد
عفونت پوستی دارد – به دنبال رگه های قرمز، چرک، دلمه های زرد باشید
با وجود تلاش برای درمان های خانگی، همچنان علائم را تجربه می کند
اگر بثورات عفونی به نظر می رسد و او تب دارد، فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی برای کودک خود باشید.

اگزما

علل

پوست سالم به حفظ رطوبت کمک می کند و از شما در برابر باکتری ها، محرک ها و آلرژن ها محافظت می کند. اگزما مربوط به یک تنوع ژنی است که بر توانایی پوست در ارائه این محافظت تأثیر می گذارد. این به پوست شما اجازه می دهد تا تحت تاثیر عوامل محیطی، محرک ها و آلرژن ها قرار گیرد.

در برخی از کودکان، آلرژی غذایی ممکن است در ایجاد اگزما نقش داشته باشد

عوامل خطر

عامل خطر اولیه درماتیت آتوپیک داشتن سابقه شخصی یا خانوادگی اگزما، آلرژی، تب یونجه یا آسم است.

اگزما

عوارض

عوارض درماتیت آتوپیک (اگزما) ممکن است شامل موارد زیر باشد:

آسم و تب یونجه. گاهی اوقات اگزما مقدم بر این شرایط است. بیش از نیمی از کودکان خردسال مبتلا به درماتیت آتوپیک تا سن 13 سالگی به آسم و تب یونجه مبتلا می شوند.
خارش مزمن، پوسته پوسته شدن پوست. بیماری پوستی به نام نورودرماتیت (لیکن سیمپلکس مزمن) با یک تکه خارش پوست شروع می شود. ناحیه را می خراشید که باعث خارش بیشتر می شود. در نهایت، ممکن است به سادگی از روی عادت خراش دهید. این وضعیت می تواند باعث تغییر رنگ، ضخیم و چرمی شدن پوست آسیب دیده شود.
عفونت های پوستی خاراندن مکرر که پوست را می شکند می تواند باعث ایجاد زخم های باز و ترک شود. اینها خطر عفونت از باکتری ها و ویروس ها، از جمله ویروس هرپس سیمپلکس را افزایش می دهند.
درماتیت تحریک کننده دست این امر به ویژه افرادی را تحت تاثیر قرار می‌دهد که کارشان مستلزم مرطوب بودن دست‌هایشان است و در معرض صابون‌های خشن، شوینده‌ها و ضدعفونی‌کننده‌ها قرار دارند.
درماتیت تماسی آلرژیک. این وضعیت در افراد مبتلا به درماتیت آتوپیک شایع است.
مشکلات خواب چرخه خارش و خراش می تواند باعث بی کیفیتی خواب شود

جلوگیری

نکات زیر ممکن است به جلوگیری از حملات درماتیت (شعله ور شدن پوست) و به حداقل رساندن اثرات خشکی حمام کمک کند:

حداقل دو بار در روز پوست خود را مرطوب کنید. کرم ها، پمادها و لوسیون ها رطوبت را می پوشانند. محصول یا محصولاتی را انتخاب کنید که برای شما مناسب باشد. استفاده از ژل نفتی روی پوست کودک ممکن است به جلوگیری از ایجاد درماتیت آتوپیک کمک کند.
سعی کنید محرک هایی را که وضعیت را بدتر می کنند شناسایی کرده و از آن اجتناب کنید. چیزهایی که می توانند واکنش پوست را بدتر کنند عبارتند از عرق، استرس، چاقی، صابون ها، مواد شوینده، گرد و غبار و گرده. قرار گرفتن در معرض عوامل محرک خود را کاهش دهید.

نوزادان و کودکان ممکن است در اثر خوردن برخی غذاها از جمله تخم مرغ، شیر، سویا و گندم دچار عارضه شوند. با پزشک کودک خود در مورد شناسایی آلرژی های غذایی بالقوه صحبت کنید.

حمام یا دوش کوتاه تری بگیرید. حمام و دوش گرفتن خود را به 10 تا 15 دقیقه محدود کنید. و از آب گرم به جای گرم استفاده کنید.
حمام سفید کننده بگیرید آکادمی پوست آمریکا توصیه می کند برای جلوگیری از شعله ور شدن پوست از حمام سفید کننده استفاده کنید. حمام سفید کننده رقیق شده باکتری های روی پوست و عفونت های مرتبط را کاهش می دهد. 1/2 فنجان (118 میلی لیتر) سفید کننده خانگی، بدون سفید کننده غلیظ، را به یک وان 40 گالن (151 لیتری) پر از آب گرم اضافه کنید. اقدامات مربوط به یک وان با اندازه استاندارد ایالات متحده است که تا سوراخ های زهکشی سرریز پر شده است.

از گردن به پایین یا فقط نواحی آسیب دیده پوست را حدود 10 دقیقه خیس کنید. سر را زیر آب نگذارید. بیش از دو بار در هفته حمام سفید کننده بگیرید.

فقط از صابون های ملایم استفاده کنید. صابون های ملایم را انتخاب کنید. صابون های دئودورانت و صابون های ضد باکتری می توانند روغن های طبیعی بیشتری را از بین ببرند و پوست شما را خشک کنند.
خود را با احتیاط خشک کنید. پس از حمام کردن، پوست خود را به آرامی با یک حوله نرم خشک کنید و در حالی که پوست شما هنوز مرطوب است، از مرطوب کننده استفاده کنید.

منبع

پزشکی

پسیورایس

پسوریازیس یک بیماری با واسطه ایمنی* (بیماری با علت نامشخص که با التهاب ناشی از اختلال در عملکرد سیستم ایمنی مشخص می شود) است که باعث التهاب در بدن می شود. ممکن است علائم قابل مشاهده ای از التهاب مانند پلاک های برجسته (پلاک ها برای انواع پوست متفاوت به نظر برسند) و پوسته ها روی پوست وجود داشته باشد.

این به این دلیل است که سیستم ایمنی بیش فعال رشد سلول های پوست را سرعت می بخشد. سلول های طبیعی پوست در عرض یک ماه به طور کامل رشد می کنند و می ریزند (ریزش می کنند). با پسوریازیس، سلول های پوست این کار را تنها در سه یا چهار روز انجام می دهند. سلول های پوست به جای ریزش، روی سطح پوست انباشته می شوند. برخی افراد گزارش می دهند که پلاک پسوریازیس باعث خارش، سوزش و گزش می شود. پلاک‌ها و پوسته‌ها ممکن است در هر قسمتی از بدن ظاهر شوند، اگرچه معمولاً روی آرنج، زانو و پوست سر دیده می‌شوند.

التهاب ناشی از پسوریازیس می تواند سایر اندام ها و بافت های بدن را تحت تاثیر قرار دهد. افراد مبتلا به پسوریازیس ممکن است شرایط سلامت دیگری را نیز تجربه کنند. از هر سه نفر مبتلا به پسوریازیس یک نفر ممکن است به آرتریت پسوریاتیک مبتلا شود. علائم PsA شامل تورم، سفتی و درد در مفاصل و نواحی اطراف مفاصل است. PsA اغلب تشخیص داده نمی شود، به خصوص در اشکال خفیف تر. با این حال، درمان زودهنگام PsA برای جلوگیری از آسیب دائمی مفصل بسیار مهم است.

علائم اغلب بین 15 تا 25 سالگی شروع می شود، اما می تواند در هر سنی شروع شود. مردان، زنان و کودکان با هر رنگ پوستی ممکن است به پسوریازیس مبتلا شوند.

مکان ها و انواع

پسوریازیس می تواند در هر جایی از بدن ظاهر شود، حتی روی پلک ها، گوش ها، لب ها، چین های پوستی، دست ها، پاها و ناخن ها. پلاک ها می توانند چند تکه کوچک باشند یا می توانند مناطق بزرگی را تحت تاثیر قرار دهند. ممکن است پلاک‌ها و پوسته‌های پسوریازیس در بیش از یک مکان روی بدن در یک زمان وجود داشته باشد.

پنج نوع پسوریازیس وجود دارد. ممکن است بیش از یک نوع پسوریازیس در یک زمان و بیش از یک نوع در طول زندگی داشته باشید. درمان ممکن است بسته به نوع و محل پسوریازیس متفاوت باشد.

علل و محرک ها

در حالی که دانشمندان نمی دانند دقیقاً چه چیزی باعث پسوریازیس می شود، ما می دانیم که سیستم ایمنی و ژنتیک نقش مهمی در توسعه آن دارند. یک چیزی که ما می دانیم: پسوریازیس مسری نیست. شما نمی توانید پسوریازیس را از شخص دیگری بگیرید. معمولاً چیزی پسوریازیس را تحریک می کند و باعث بروز یا بدتر شدن علائم می شود. محرک ها از فردی به فرد دیگر متفاوت است

بیماری پوستی

زندگی با پسوریازیس

مانند سایر بیماری های مزمن، پسوریازیس ممکن است بر بخش هایی از زندگی شما به غیر از سلامت جسمی شما تأثیر بگذارد. پسوریازیس ممکن است بر سلامت عاطفی، روابط و نحوه مدیریت استرس شما تأثیر بگذارد. حتی می تواند بر بخش هایی از زندگی شما تأثیر بگذارد که انتظارش را ندارید، مانند لباس هایی که انتخاب می کنید. برای برخی از افراد، زندگی با پسوریازیس می تواند یک چالش باشد. با این حال، راه‌هایی برای مقابله با این چالش‌ها وجود دارد تا بتوانید با پسوریازیس پیشرفت کنید.

منبع

پزشکی

سندرم تونل کارپال (CTS) فشار بر عصب مچ دست است. باعث گزگز، بی حسی و درد در دست و انگشتان می شود. اغلب می توانید خودتان آن را درمان کنید، اما ممکن است ماه ها طول بکشد تا بهتر شود.

بررسی کنید که آیا سندرم تونل کارپال (CTS) دارید یا خیر

سندروم کارپال

علائم سندرم تونل کارپال عبارتند از:

درد یا درد در انگشتان دست، دست یا بازو
دست های بی حس
سوزن سوزن شدن یا سوزن سوزن شدن
انگشت شست ضعیف یا مشکل در گرفتن
این علائم اغلب به آرامی شروع می شوند و می آیند و می روند. آنها معمولاً در شب بدتر هستند.

چگونه سندرم تونل کارپال (CTS) را خودتان درمان کنید

گاهی اوقات CTS به خودی خود در عرض چند ماه بهتر می شود، به خصوص اگر به دلیل بارداری به آن مبتلا شده باشید

از آتل مچ دست استفاده کنید

آتل مچ دستی چیزی است که برای صاف نگه داشتن مچ دست روی دست خود می پوشید. به کاهش فشار روی عصب کمک می کند.

شما آن را شب هنگام خواب می پوشید. شما باید حداقل 4 هفته از آتل استفاده کنید تا احساس بهتری داشته باشید.

می توانید آتل مچ دست را به صورت آنلاین یا از داروخانه ها خریداری کنید.

چیزهایی که ممکن است باعث آن شوند را متوقف یا کاهش دهید

هر چیزی را که باعث می شود مکرراً مچ دست خود را خم کنید یا محکم بگیرید، متوقف یا کاهش دهید، مانند استفاده از ابزارهای ارتعاشی برای کار یا نواختن یک ساز.

سندروم

داروهای مسکن

مسکن هایی مانند پاراستامول یا ایبوپروفن ممکن است در کوتاه مدت به درد تونل کارپ کمک کنند.

اما شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد آنها می توانند علت CTS را درمان کنند، بنابراین مهم است که به آنها اعتماد نکنید.

تمرینات دست

شواهد کمی وجود دارد که نشان می دهد تمرینات دستی به کاهش علائم CTS کمک می کند.

در قرار ملاقات شما چه اتفاقی می افتد

پزشک عمومی معمولاً می‌تواند با سؤال در مورد علائم شما و بررسی دست شما، CTS را تشخیص دهد.

اگر مطمئن نباشند که CTS است، ممکن است شما را برای آزمایشاتی مانند اسکن اولتراسوند به بیمارستان ارجاع دهند.

درمان سندرم تونل کارپال (CTS) توسط پزشک عمومی

اگر آتل مچ دست کمکی نکرد، پزشک ممکن است تزریق استروئید به مچ دست شما را توصیه کند. این امر تورم اطراف عصب را کاهش می دهد و علائم CTS را کاهش می دهد.

تزریق استروئید همیشه یک درمان نیست. CTS ممکن است پس از چند ماه عود کند و ممکن است نیاز به تزریق دیگری داشته باشید

جراحی سندرم تونل کارپال

اگر CTS شما بدتر می شود و سایر درمان ها مؤثر نبوده اند، پزشک عمومی ممکن است شما را به یک متخصص ارجاع دهد تا در مورد جراحی صحبت کند.

جراحی معمولا CTS را درمان می کند. شما و متخصصتان با هم تصمیم خواهید گرفت که آیا این درمان برای شما مناسب است یا خیر.

تزریق مچ دست شما را بی حس می کند تا دردی احساس نکنید (بی حسی موضعی) و یک برش کوچک در دست شما ایجاد می شود. تونل کارپال داخل مچ دست شما بریده شده است بنابراین دیگر به عصب فشار نمی آورد.

این عمل حدود 20 دقیقه طول می کشد و نیازی نیست یک شب در بیمارستان بمانید.

یک ماه بعد از عمل ممکن است طول بکشد تا به فعالیت های عادی برگردید.

چه چیزی باعث سندرم تونل کارپال (CTS) می شود

سندروم

CTS زمانی اتفاق می افتد که تونل کارپال داخل مچ دست شما متورم شده و 1 عصب شما (عصب میانی) را فشار می دهد.

شما بیشتر در معرض خطر هستید اگر:

اضافه وزن دارند
باردار هستند
انجام کار یا سرگرمی هایی که به این معنی است که مکرر مچ دست خود را خم کنید یا محکم بگیرید، مانند استفاده از ابزارهای ارتعاشی
بیماری دیگری مانند آرتریت یا دیابت داشته باشید
یک والدین، برادر یا خواهر مبتلا به CTS داشته باشید
قبلاً مچ دست خود را زخمی کرده اید

منبع

پزشکی

سندروم داون

سندرم داون (گاهی اوقات سندرم داون نامیده می شود) وضعیتی است که در آن کودک با یک نسخه اضافی از کروموزوم 21 خود متولد می شود – از این رو نام دیگر آن، تریزومی 21 است. این باعث تاخیر و ناتوانی در رشد جسمی و ذهنی می شود.

بسیاری از معلولیت ها مادام العمر هستند و همچنین می توانند طول عمر را کاهش دهند. با این حال، افراد مبتلا به سندرم داون می توانند زندگی سالم و رضایت بخشی داشته باشند. پیشرفت‌های اخیر پزشکی و همچنین حمایت‌های فرهنگی و نهادی از افراد مبتلا به سندرم داون و خانواده‌هایشان، فرصت‌های زیادی را برای کمک به غلبه بر چالش‌های این بیماری فراهم می‌کند.

چه چیزی باعث ایجاد سندرم داون می شود؟

در تمام موارد تولید مثل، هر دو والدین ژن های خود را به فرزندان خود منتقل می کنند. این ژن ها در کروموزوم ها حمل می شوند. زمانی که سلول های نوزاد رشد می کنند، قرار است هر سلول 23 جفت کروموزوم دریافت کند که در مجموع 46 کروموزوم است. نیمی از کروموزوم ها از مادر و نیمی از کروموزوم ها از پدر هستند.

در کودکان مبتلا به سندرم داون، یکی از کروموزوم ها به درستی جدا نمی شود. نوزاد در نهایت به جای دو نسخه، سه نسخه یا یک نسخه جزئی اضافی از کروموزوم 21 دریافت می کند. این کروموزوم اضافی با رشد مغز و ویژگی های فیزیکی مشکلاتی را ایجاد می کند.

طبق گزارش انجمن ملی سندرم داون (NDSS)، از هر 700 نوزاد در ایالات متحده، 1 نوزاد با سندرم داون متولد می شود. این شایع ترین اختلال ژنتیکی در ایالات متحده است.

انواع سندرم داون

سه نوع سندرم داون وجود دارد:

تریزومی 21
تریزومی 21 به این معنی است که یک نسخه اضافی از کروموزوم 21 در هر سلول وجود دارد. این شایع ترین شکل سندرم داون است.

موزائیسم


موزائیسم زمانی اتفاق می‌افتد که کودکی با کروموزوم اضافی در برخی از سلول‌هایش به دنیا می‌آید، اما نه همه آنها. افراد مبتلا به سندرم داون موزاییک نسبت به افراد مبتلا به تریزومی 21 علائم کمتری دارند.

جابجایی


در این نوع سندرم داون، کودکان فقط یک قسمت اضافی از کروموزوم 21 را دارند. در مجموع 46 کروموزوم وجود دارد. با این حال، یکی از آنها دارای یک قطعه اضافی از کروموزوم 21 است.

آیا فرزند من سندرم داون خواهد داشت؟

برخی از والدین شانس بیشتری برای به دنیا آوردن فرزند مبتلا به سندرم داون دارند. با توجه به مراکز پیشگیری و بیماری‌ها، مادران 35 ساله و بالاتر نسبت به مادران جوان‌تر احتمال بیشتری دارند که نوزادی مبتلا به سندرم داون داشته باشند. هر چه سن مادر بزرگتر باشد این احتمال افزایش می یابد.

تحقیقات نشان می دهد که سن پدر نیز تاثیر دارد. یک مطالعه در سال 2003 نشان داد که پدران بالای 40 سال دو برابر شانس داشتن فرزند مبتلا به سندرم داون را داشتند.

سایر والدینی که احتمال بیشتری برای داشتن فرزندی با سندرم داون دارند عبارتند از:

افرادی که سابقه خانوادگی سندرم داون دارند
افرادی که حامل انتقال ژنتیکی هستند
مهم است که به یاد داشته باشید که هیچ یک از این عوامل به این معنی نیست که شما قطعاً یک نوزاد مبتلا به سندرم داون خواهید داشت. با این حال، از نظر آماری و در یک جمعیت بزرگ، ممکن است شانس شما را افزایش دهند.

علائم سندرم داون چیست؟

اگرچه احتمال حاملگی کودک مبتلا به سندرم داون را می توان با غربالگری در دوران بارداری تخمین زد، اما هیچ علامتی از حمل کودک مبتلا به سندرم داون را تجربه نخواهید کرد.

در هنگام تولد، نوزادان مبتلا به سندرم داون معمولاً علائم مشخصی دارند، از جمله:

ویژگی های صاف صورت
سر و گوش های کوچک
گردن کوتاه
زبان برآمده
چشم هایی که به سمت بالا مایل هستند
گوش های غیر معمولی
تون عضلانی ضعیف
نوزاد مبتلا به سندرم داون می تواند با اندازه متوسط ​​متولد شود، اما کندتر از کودک بدون این بیماری رشد می کند.

افراد مبتلا به سندرم داون معمولاً درجاتی از ناتوانی رشدی دارند، اما اغلب خفیف تا متوسط ​​است. تأخیر در رشد ذهنی و اجتماعی ممکن است به این معنی باشد که کودک ممکن است موارد زیر را داشته باشد:

رفتار تکانشی
قضاوت ضعیف
بازه توجه کوتاه
قابلیت یادگیری کند
عوارض پزشکی اغلب با سندرم داون همراه است. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

نقص مادرزادی قلب
از دست دادن شنوایی
دید ضعیف
آب مروارید (چشم های ابری)
مشکلات لگن، مانند دررفتگی
سرطان خون
یبوست مزمن
آپنه خواب (قطع تنفس در هنگام خواب)
زوال عقل (مشکلات فکری و حافظه)
کم کاری تیروئید (کم کاری تیروئید)
چاقی
دیر رویش دندان، باعث مشکلات جویدن می شود
بیماری آلزایمر در مراحل بعدی زندگی
افراد مبتلا به سندرم داون نیز بیشتر در معرض عفونت هستند. آنها ممکن است با عفونت های تنفسی، عفونت های دستگاه ادراری و عفونت های پوستی دست و پنجه نرم کنند.

غربالگری سندرم داون در دوران بارداری

غربالگری سندرم داون به عنوان بخشی از مراقبت های دوران بارداری در ایالات متحده ارائه می شود. اگر زنی بالای 35 سال هستید، پدر نوزادتان بالای 40 سال دارد، یا سابقه خانوادگی سندرم داون دارید، ممکن است بخواهید ارزیابی کنید.

سه ماهه اول

ارزیابی سونوگرافی و آزمایش خون می تواند نشانگان داون را در جنین شما جستجو کند. این تست‌ها نسبت به آزمایش‌هایی که در مراحل بعدی بارداری انجام می‌شوند، نرخ مثبت کاذب بالاتری دارند. اگر نتایج طبیعی نباشد، پزشک ممکن است بعد از هفته پانزدهم بارداری، آمنیوسنتز را دنبال کند.

سه ماهه دوم

سونوگرافی و تست نمایشگر نشانگر چهارگانه (QMS) می تواند به شناسایی سندرم داون و سایر نقایص در مغز و نخاع کمک کند. این آزمایش بین هفته های 15 تا 20 بارداری انجام می شود.

اگر هر یک از این آزمایشات طبیعی نباشد، شما در معرض خطر بالای نقایص مادرزادی قرار خواهید گرفت.

آزمایشات اضافی قبل از تولد

ممکن است پزشک آزمایش‌های بیشتری را برای تشخیص سندرم داون در نوزادتان تجویز کند. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

آمنیوسنتز پزشک شما نمونه ای از مایع آمنیوتیک می گیرد تا تعداد کروموزوم های کودک شما را بررسی کند. این آزمایش معمولا بعد از 15 هفته انجام می شود.
نمونه برداری از پرزهای کوریونی (CVS). پزشک شما سلول های جفت را برای تجزیه و تحلیل کروموزوم های جنین می گیرد. این آزمایش بین هفته نهم تا چهاردهم بارداری انجام می شود. این می تواند خطر سقط جنین را افزایش دهد، اما طبق گفته کلینیک مایو، تنها کمتر از 1 درصد.
نمونه گیری خون ناف از راه پوست (PUBS یا کوردوسنتز). پزشک شما از بند ناف خون می گیرد و آن را از نظر نقص کروموزومی بررسی می کند. بعد از هفته هجدهم بارداری انجام می شود. خطر سقط جنین بیشتر است، بنابراین تنها در صورتی انجام می شود که سایر آزمایشات نامشخص باشند.
برخی از زنان به دلیل خطر سقط جنین ترجیح می دهند این آزمایشات را انجام ندهند. آنها ترجیح می دهند فرزندی با سندرم داون داشته باشند تا اینکه حاملگی را از دست بدهند.

سندروم

آزمایشات در بدو تولد

در بدو تولد، پزشک موارد زیر را انجام خواهد داد:

معاینه فیزیکی کودک خود را انجام دهید
برای تایید سندرم داون، آزمایش خونی به نام کاریوتایپ را سفارش دهید

درمان سندرم داون

هیچ درمانی برای سندرم داون وجود ندارد، اما طیف گسترده ای از برنامه های حمایتی و آموزشی وجود دارد که می تواند به افراد مبتلا و خانواده های آنها کمک کند. NDSS تنها مکانی برای جستجوی برنامه ها در سراسر کشور است.

برنامه های موجود با مداخلات در دوران نوزادی شروع می شود. قانون فدرال ایالت ها را ملزم می کند که برنامه های درمانی را برای خانواده های واجد شرایط ارائه دهند. در این برنامه ها، معلمان و درمانگران آموزش ویژه به فرزند شما کمک می کنند تا یاد بگیرد:

مهارت های حسی
مهارتهای اجتماعی
مهارت های خودیاری
مهارت های حرکتی
زبان و توانایی های شناختی
کودکان مبتلا به سندرم داون اغلب با نقاط عطف مرتبط با سن مواجه می شوند. با این حال، آنها ممکن است کندتر از سایر کودکان یاد بگیرند.

مدرسه بخش مهمی از زندگی کودک مبتلا به سندروم داون است، صرف نظر از توانایی فکری. مدارس دولتی و خصوصی از افراد مبتلا به سندرم داون و خانواده های آنها با کلاس های درس یکپارچه و فرصت های آموزشی ویژه حمایت می کنند. تحصیل در مدرسه امکان اجتماعی شدن ارزشمند را فراهم می کند و به دانش آموزان مبتلا به سندرم داون کمک می کند تا مهارت های مهم زندگی خود را ایجاد کنند.

زندگی با سندرم داون

طول عمر افراد مبتلا به سندرم داون در دهه های اخیر به طور چشمگیری بهبود یافته است. در سال 1960، نوزادی که با سندرم داون به دنیا می‌آمد، اغلب تولد 10 سالگی خود را نمی‌دید. امروزه امید به زندگی برای افراد مبتلا به سندرم داون به طور متوسط ​​به 50 تا 60 سال رسیده است.

اگر فرزندی با سندرم داون بزرگ می کنید، به یک رابطه نزدیک با متخصصان پزشکی نیاز دارید که چالش های منحصر به فرد این بیماری را درک کنند. علاوه بر نگرانی‌های بزرگ‌تر – مانند نقص قلبی و لوسمی – ممکن است لازم باشد افراد مبتلا به سندرم داون از عفونت‌های رایج مانند سرماخوردگی محافظت شوند.

افراد مبتلا به سندرم داون در حال حاضر بیش از هر زمان دیگری زندگی طولانی تر و ثروتمندتری دارند. اگرچه آنها اغلب می توانند با مجموعه ای از چالش های منحصر به فرد روبرو شوند، اما می توانند بر آن موانع غلبه کرده و پیشرفت کنند. ایجاد یک شبکه حمایتی قوی از متخصصان با تجربه و درک خانواده و دوستان برای موفقیت افراد مبتلا به سندرم داون و خانواده های آنها بسیار مهم است.

برای کمک و حمایت، انجمن ملی سندرم داون و انجمن ملی سندرم داون را بررسی کنید.

سندروم داون

منبع

پزشکی

سندروم

سندرم آسپرگر (همچنین به عنوان فقط آسپرگر شناخته می شود) یک اختلال رشدی است. این یکی از اشکال تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD) است. باعث اختلال در مهارت های زبانی و ارتباطی و همچنین تفکر و رفتار تکراری یا محدود کننده می شود.

افراد مبتلا به سندرم آسپرگر معمولاً هوش بالایی دارند و هیچ تأخیر گفتاری ندارند. با این حال، آنها تمایل دارند متفاوت از دیگران بازی کنند، یاد بگیرند، صحبت کنند و رفتار کنند

علائم سندرم آسپرگر

کودکان ممکن است در سنین پایین علائم نشانگان آسپرگر را نشان دهند. علائمی که ممکن است فرزند شما به سندرم آسپرگر مبتلا باشد عبارتند از:

وسواس بر یک علاقه واحد.
ولع تکرار و روال (و پاسخ ندادن خوب به تغییر).
از دست دادن نشانه های اجتماعی در بازی و گفتگو.
عدم برقراری تماس چشمی با همسالان و بزرگسالان.
عدم درک تفکر انتزاعی
کودک شما همچنین ممکن است در بازی های وانمودی مشکل داشته باشد، تمایلی به در آغوش گرفتن یا لمس کردن نداشته باشد، یا واکنش های غیرعادی به صداها، بوها یا مزه ها داشته باشد. این موارد ممکن است برای پزشک، معلم فرزندتان و حتی برای شما به عنوان والدین قابل توجه باشد. اگر مشکوک هستید که مهارت های ارتباطی و اجتماعی فرزندتان به درستی رشد نمی کند، به پزشک مراجعه کنید. ممکن است پزشک شما را به یک متخصص رشد ارجاع دهد.

چه چیزی باعث سندرم آسپرگر می شود؟

هیچ چیز باعث سندرم آسپرگر نمی شود. با این حال، تحقیقات نشان می دهد که عوامل خاصی در دوران بارداری و پس از تولد ممکن است کودک را در معرض خطر بیشتری برای تشخیص اختلال طیف اوتیسم قرار دهد. آن عوامل عبارتند از:

یک ناهنجاری کروموزومی (مانند سندرم X شکننده).
استفاده مادر از داروهای تجویزی در دوران بارداری (مانند والپروئیک اسید برای تشنج یا اختلالات خلقی، یا تالیدومید برای اضطراب).
به دنیا آمدن از والدین بزرگتر.
به نظر می رسد این نوع اختلال طیف اوتیسم در پسران بیشتر از دختران تشخیص داده می شود.

سندرم آسپرگر چگونه تشخیص داده می شود؟

اسپگر

پزشکان می توانند این سندرم آسپرگر را در کودکان 18 ماهه تشخیص دهند. هیچ آزمایش خون یا اسکن تصویربرداری پزشکی برای تشخیص این بیماری وجود ندارد. پزشکان رفتار و رشد کودک را با یک چک لیست نقطه عطف در برابر همسالان خود مقایسه می کنند.

آیا می توان از سندرم آسپرگر پیشگیری کرد یا از آن جلوگیری کرد؟

از آنجایی که علت اختلال طیف اوتیسم ناشناخته است، هیچ راهی برای پیشگیری یا اجتناب از آن وجود ندارد.

درمان سندرم آسپرگر

درمان سندرم آسپرگر
درمان زودهنگام و منظم می تواند به کودک شما کمک کند تا با علائم مربوط به سندرم آسپرگر مقابله کند. می تواند او را برای زندگی بزرگسالی آماده کند. درمان معمولاً شامل ترکیبی از گفتار، فیزیکی، شغلی و رفتار درمانی شناختی (CBT) است. تیم درمانی تصمیم خواهد گرفت که هر چند وقت یکبار باید با کودک شما کار کند. جلسات درمانی ممکن است به شکل زیر باشد:

اسپگر

مهارت های اجتماعی و گفتار درمانی: کودک شما ممکن است خوب صحبت کند. با این حال، او ممکن است نیاز به یادگیری مهارت های مکالمه مهم داشته باشد. این مهارت‌ها شامل یادگیری نوبت در حین صحبت کردن، برقراری ارتباط چشمی با طرف مقابل، نشان دادن علاقه به آنچه که فرد می‌گوید، و یادگیری صحبت کردن در مورد موضوعات مختلف، بدون وسواس در مورد یک موضوع است. درمانگر همچنین می‌تواند مهارت‌های مربوط به زمان بازی، مانند نوبت گرفتن، پیروی از قوانین و یادگیری کنار آمدن با احساسات خود در اطرافیان را آموزش دهد.

فیزیوتراپی: برخی از افراد مبتلا به سندرم آسپرگر ممکن است دست و پا چلفتی به نظر برسند. یک فیزیوتراپ برای تقویت قدرت اصلی بدن فرد کار می کند. این به دویدن، پریدن، رکاب زدن با دوچرخه، بالا و پایین رفتن از پله ها و سایر فعالیت های حرکتی کمک می کند.
کاردرمانی: یک کاردرمانگر به افراد مبتلا به سندرم آسپرگر با مهارت های حرکتی ظریف خود (هر چیزی که نیاز به استفاده از دستانشان باشد) کمک می کند. آنها همچنین به کودک شما کمک می کنند تا با مسائل حسی کنار بیاید. فردی که مبتلا به سندرم آسپرگر تشخیص داده می شود ممکن است به برخی تجربیات حسی حساس باشد. این ممکن است شامل صدا، لمس، بو یا محرک های بصری باشد. ممکن است شامل مواد خاصی مانند خاک رس، گچ، ماسه و آب باشد. این می تواند شامل مسائل حسی مربوط به خوردن انواع مختلف غذا و بافت باشد. درمانگر کودک شما همچنین روی هماهنگی دست و چشم کار می کند و به کودک شما می آموزد که خودش را به طور مناسب تغذیه کند. قبل از اینکه کودک شما مدرسه را شروع کند، یک کاردرمانگر قدرت دست کودک شما قبل از نوشتن را تقویت می کند. هنگامی که فرزند شما وارد مدرسه می شود، درمانگر به او کمک می کند تا مهارت های دست خط را توسعه دهد.
درمان شناختی رفتاری: رفتار درمانی شناختی (CBT) به افراد مبتلا به سندرم آسپرگر می آموزد که چگونه رفتار اجتماعی داشته باشند و با احساسات خود کنار بیایند. مهارت‌های مهمی مانند کنترل تکانه‌ها، ترس‌ها، اضطراب، وسواس‌ها، قطع کردن صحبت‌ها و عصبانیت‌ها را آموزش می‌دهد. برای هر فردی بر اساس نیاز او متفاوت است.
دارو: هیچ دارویی برای درمان سندرم آسپرگر وجود ندارد. بیشتر داروها اضطراب، افسردگی یا ناتوانی در تمرکز مربوط به سندرم آسپرگر را درمان می کنند. داروهایی که معمولاً برای اضطراب و افسردگی تجویز می شوند شامل مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، داروهای ضد روان پریشی و داروهای محرک هستند.
تأخیرهای اجتماعی و ارتباطی اولیه فرزندتان را نادیده نگیرید. رفتارهای سندرم آسپرگر به خودی خود بدون درمان بهبود نمی یابد. همانطور که کودک شما در مدرسه پیشرفت می کند، درمان ممکن است تغییر کند تا نیازهای کودک شما را در آن زمان منعکس کند. مهمتر از آن، از درمانگر خود بپرسید که چگونه درمان را در خانه اعمال کنند. کودکان زمانی بهترین عملکرد را دارند که درمان در مدرسه و خانه یکسان باشد.

درمان یک درمان یکبار مصرف نیست. درمان مکرر به کودک شما کمک می کند تا رفتار مناسبی را ایجاد کند. کودکان نباید به خاطر رفتارهای نامناسب تنبیه شوند. در عوض، درمانگران از انگیزه‌ها و پاداش‌ها (به کودکتان وقت آزاد اضافی، یک میان وعده سالم یا چیزی که برای او مهم است) برای تشویق رفتار مناسب استفاده می‌کنند

.زندگی با سندرم آسپرگر

اگر فرزند شما به سندرم آسپرگر یا ASD تشخیص داده شد، ایجاد روابط برای او نیاز به تمرین و تلاش دارد. فرد مبتلا به سندرم آسپرگر ممکن است احساسات مناسب (یا هر احساسی) را نشان ندهد، ممکن است طنز یک شوخی، مفاهیم مبهم یا نکات ساده یک مکالمه را درک نکند. همسالان ممکن است احساس کنند رفتارشان غیرعادی است.

اگرچه سندرم آسپرگر یا ASD قابل درمان نیست، درمان می تواند کمک کند. فرزند شما می تواند در مدرسه و زندگی بزرگسالی خود موفق باشد. بسیاری از کارفرمایان می گویند تمرکز و توجهی که یک فرد مبتلا به سندرم آسپرگر یا ASD به شغل خود می دهد چیز خوبی است. بزرگسالان مبتلا به سندرم آسپرگر یا ASD ممکن است همچنان به درمان یا مشاوره برای آموزش رفتارهای شخصی و محل کار مناسب نیاز داشته باشند.

سوالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

آیا باید به فرزندم بگویم که در سنین بالاتر به سندرم آسپرگر/ASD مبتلا است؟
آیا سندرم آسپرگر/ASD با رفتار خشونت آمیز یا خودآزاری مرتبط است؟
چگونه می توانم با استرس ناشی از تربیت کودک مبتلا به سندرم آسپرگر/ASD کنار بیایم؟

منبع

پزشکی

سندروم چیست

تعریف سندرم

1: گروهی از علائم و نشانه‌ها که با هم بروز می‌کنند و یک ناهنجاری یا وضعیت خاص را مشخص می‌کنند
2: مجموعه ای از چیزهای همزمان (مانند احساسات یا اعمال) که معمولاً یک الگوی قابل شناسایی را تشکیل می دهند.

آیا می دانستید؟

سندرم با ترکیب دو ریشه یونانی خود، اساساً به معنای “دویدن با هم” است. بنابراین هنگام تشخیص یک بیماری یا بیماری، پزشکان تمایل دارند به دنبال گروهی از علائمی باشند که با هم وجود دارند. تا زمانی که مجموعه ای از علائم مرموز باقی بماند، ممکن است به عنوان یک سندرم خاص شناخته شود. اما اگر این نام برای مدتی استفاده شود، ممکن است به نام دائمی این بیماری تبدیل شود، حتی پس از یافتن علت زمینه ای. بنابراین امروزه سندرم داون، سندرم نقص ایمنی اکتسابی، سندرم آسپرگر، سندرم تونل کارپال، سندرم خستگی مزمن، سندرم تورت، سندرم ساختمان بیمار و بسیاری دیگر را داریم. و از آنجایی که شرایط روانی اغلب دلایل فیزیکی دارند، سندرم در روانشناسی و همچنین در پزشکی استفاده می شود

سندروم

منبع

noortabligh.ir Trust